ALARM ZEER FILOSOFISCH ALARM ALARM
Voor leuke verhaaltjes over waterpomptangen of schimmeltenen moet je nu even dit stukje tekst skippen. Dit wordt heel Diepgaand en Diepzinnig en nog meer Diep. Het gaat over…………… kleur.
Want stel: in jouw ogen is rood gewoon rood, en in de mijne ook (ik typte oog, hilarisch hè!!). Maar dan moet je je even voorstellen dat vanaf je geboorte voor jou rood een andere kleur is geweest dan voor mij. Jouw rood is mijn groen, bijvoorbeeld, en mijn rood gewoon mijn rood. Dan zijn we het er beiden over eens dat iets rood is als we iets roods zien, maar eigenlijk zien we dan iets anders.
Ik vind dat gek. Alles waarbij wat je ziet niet is wat het daadwerkelijk is, vind ik gek. Een beetje eng ook eigenlijk, want dat zou betekenen dat heel je leven schijn is en niets zeker is. Dat is ook zeker niet het geval, maar alle houvast brokkelt dan voor je ogen in stukjes.
En dat allemaal doordat rood groen is. Jeetje, zeg.
Het Heilige Woord (vakantie)
Na een leuk feessie, 4 uur slaap, schooldag van 09.20-14.15 (inclusief twee uur Griekse filosofie - euh ja ik was best wel gaar aan het einde inderdaad) en werken tot half 6, en nog een volle zaterdag gewerkt te hebben kan ik nu eindelijk zeggen dat ik vakantie heb. Ja, ik herhaal die zin nog even. Kan ik nu eindelijk zeggen dat ik vakantie heb. Ok. Doorgedrongen? Ja.
Maar, net als la vie quotidienne (mijn god, dat klinkt toch achttien keer beter dan ‘het dagelijkse leven’? Dan stel ik me een boer in overall met omgeknoopt rood sjaaltje voor me die dat zegt terwijl hij op een strohalm bijt, welke hij gevonden naast een van zijn Bertha’s) moet ik Doelen en Dingen Om Te Doen hebben. Dus:
- Ik lees 3 boeken (Extremely Loud & Incredibly Close, Blindness en Camera Obscura). In een week. Dit dus.
Dat was het. Mijn plan heeft nog enige ontwikkeling nodig dus. Maar goed, je moet ergens beginnen en dat is met het lezen van deze drie (hopelijk minstens verdraagbare) boeken.
FW: morningtoast
Mijn inspiratieloosheid (is niet het officiële woord, maar wat dat wel is ben ik effies vergeten) heeft zijn dieptepunt bereikt en dus reblog ik plaatjes als een malle op mijn mooie-afbeeldingen-quotes-en-gedichten-blog-met-een-beetje-veel-kunst morningtoast. En ik haat de naam, maar ik weet niet beters en anders is het al bezet. BLEH.
Maar goed. Life goes on. Ik heb net gebokst, zit nu helemaal broken op een stoelkruk in mijn woonkamer, met zoveel draden aan mijn computer dat ik het idee heb dat ik in een ziekenhuis lig met kleine overlevingskans, en dat ik levend word gehouden door middel van snoeren en buizen en zoemende geluiden.
Tot zo ver mijn leven. Over.
Mijn aversie tegen sporten
Oh, mensen.. wat heb ik toch een ontzettende, strontdiarreeKOTShekel aan sporten. Aan de voorbereidingen, aan sporten zelf, aan zo’n ranzig, klotsend, zwetend lichaam als Het gebeurd is.. bleh.
De voorbereiding dus alleen al hè: iPod zoeken. Dat ziet er zo simpel uit. En het zou ook simpel zijn, als mijn iPod niet de neiging had zich steeds de verstoppen. En als die HR(#*E@IK)(IU@()@*@)( oortjes niet altijd in een innige omhelzing zaten. Als mijn iPod altijd opgeladen was, en als er dan ook sportmuziek opstond (die map verdwijnt altijd -FLOEP- van mijn Poddie, en dan denk ik: Ok, teken van God, ik ga niet meer).
Dan: sportkleren zoeken. Dan vind ik ze in mijn gymtas (week in de kast gehangen), moet ik gadverjasses dat ene hemdje aan wat niet lekker zit. Ook kwijt natuurlijk. Sta je daar in je sportoutfitje, moet je nu er voor zorgen dat je niet twee verschillende schoenen aan doet (oei, ik spreek uit ervaring. Nooit, en dan ook nooit meer).
En daar ga je hoor. Op de weg/loopband of een ander hamsterrad. Dan denk je rustig te gaan sporten, en dan weet de Hogere Macht je alsnog niet met rust te laten:
Oh jee. Oh jee oh jee oh jee. Mijn veter zit los. Nee. Kut. Rode knop. RODE KNOP, WAAR IS DE RODE KNOP????? Okee. Missie rode knop gelukt. Vetertje vast. Opstaan. Ja. Band weer aan.
Oh, gaat lekker zo. Pijltje omhoog, naar 11 kilometer per uur. HO, NEE, NIET 15!!!! STOOOOOOOOOOOOOOOP!!!! RODE KNOP RODE KNOP!!!
Pfoeh. Overleefd. Huh, waar is mijn iPod? Oh, godsakke, die heb ik eraf gezwaaid. Afstappen, iPod oppakken (favoriete liedje natuurlijk al voorbij), oortjes in, en gaan.
Kut. Nee. Er valt een oortje uit. Ah gadver, zakt mijn shirt nou naar beneden? Iew die man kijkt, ja m’n shirt zit echt te laag - HEISEN!!!
Dus. Sporten is niet alleen maar sporten, er is heel veel mentale en fysieke voorbereiding voor nodig. Heel intensief is dat, eigenlijk is al die rampslamp om het sporten heen vermoeiender dan het sporten zelf.
Sporten? Nee, mij niet gezien. Beetje jammer dat ik wel sta ingeschreven bij een sportschool tot oktober 2012. Oei.
Harteloze Hulk
Soms hè.. of eigenlijk meestal.. dan lees ik iets op een nieuwssite, zoals bijvoorbeeld: ’150 Afghaanse scholieren vergiftigd’ en dan weet ik dat ik het heel erg zou moeten vinden, maar het dringt gewoon niet door. Ik kan me niet beseffen hoe erg dat eigenlijk is.
Dit had ik ook met die busramp in Zwitserland. Rond de 16 (?) kinderen omgekomen. Dan lees ik dat, denk ik: ‘Oh’, en scroll ik weer verder, terwijl iedereen om me heen dan in shock is en met Ö-gezichten elkaar geruchten verder verteld.
WAAROM?? Waarom ben ik zo’n harteloos monster? Het voelt een beetje alsof mijn gevoelensknop uit is geschakeld, alsof ik een extra laagje om me heen heb dat Shockerende Gebeurtenissen buiten mij houdt. Maar ik vind het gek. En ik weet het doel van dit blogje niet, misschien om te peilen of anderen dat ook hebben? Of schrikken jullie je wel helemaal de pleuris als je zo’n nieuwsbericht leest?
Favoritekes (pas op: dit is een langûhhh!)
Ik ben een mens. Ja. En mensen hebben voorkeuren hè. En voorkeuren veranderen, oké? Dus. Mijn favorieten van dit moment, van walnoot tot Kansas.
Voedsel
Ja, deze nootjes in de vorm van kleine hersentjes zijn geliefd bij mij. Of ze nou komen uit de tuin van Carmen, stiekem gesnoept uit een bakje op m’n werk, of gewoon van de Ap - I like. To the max. En verder.
Keiharde, supersterke, alcoholhoudende drank
Ik hou van thee. Altijd. En elke thee. Maar toch, mijn favorietste favoriete thee is denk ik zoethoutthee. En dan zo lekker sterk, dat je eigenlijk denkt ‘GADVERJASSES AAAH IK GA DOOD’ maar dat je dan toch door drinkt en.. yeah.
Bezigheid
Dit gaat eigenlijk best wel stom klinken, maar ik ben weer aan het lezen geslagen. Ik moet toegeven: niet geheel uit eigen wil, school heeft enige invloed op deze keuze gehad. Ook op de keuze van het boek overigens; ik lees nu Het Diner van Herman Koch, en hierna ga ik een echte klassieker lezen: Camera Obscura van Hildebrand. Moet zeggen dat ik er niet echt naar uit kijk, naar die laatste (iemand die ‘m heeft gelezen, en me kan vertellen dat je niet helemaal drie keer van een brug af moet springen van saaiheid?? IEMAND?). Maar toch, ik vind lezen heel fijn, en zeker onder de deken op de bank met Crème Brulée cheesecake naast je (ik spreek uit ervaring).
Blog
Naast al mijn Regulars (mijn mapje in Bloglovin’, met oa Carmen en Annemijn maar nog tientallen anderen) moet één blog even extra aandacht. Ik hou van Des’ d’r hilarisch verhalen waar ik soms om moet hikken van het lachen, ik hou van d’r heerlijk eerlijke mening over dingen en ze is gewoon retevet. Dus.
Muziek
Ik keek Over de Streep, hoorde dit na lange tijd weer en barstte in tranen uit (de combinatie huilend gehandicapt meisje + dit nummer.. ñjet goed). Dít is muziek. Daarnaast komt het uit de seventies, en zoals je HIERRRRRRRRR kon lezen, houd ik van dat decennium.
Creatsels
Huiswerk af, geen (zin in) leerwerk, en kwasten die je naam roepen. Ik ging schilderen.
Nog niet af: De dood van Adam (grapje)(als parodie op Michelangelo’s masterpiece) (ik dacht niet: Goh. Leeg blaadje, verf.. laat ik eens een parodie op een eeuwenoud schilderij maken. Ik creëerde dit, en dacht: HAHA! Het lijkt op Michelangelo’s ding, alleen dan is het een soort van ondergang)
Een 2-minuten muis. Begonnen en eigenlijk niet meer afgemaakt want ik kreeg een ingeving, namelijk:
Jawel.. een DRUIVENTROS (Kennen jullie dat woord ergens van?). Niet erg gelukt, moet ik zeggen. Die verdwaalde druif onderin was een probeersel, maar ik kon niet zo fotograferen dat ‘ie eraf viel.
En ik weet het: schilderen is niet mijn grootste talent, en dat zal het waarschijnlijk ook nooit worden, maar ik vind het leuk en heerlijk kalmerend om te kliederen, dus blijf ik het doen.
